«ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ» στη «γη των ωραίων αλόγων», εκεί όπου η παράδοση αφήνει τα ίχνη της πάνω σε υλικά που, ακόμη και τα πιο ταπεινά, γίνονται πολύτιμα στα χέρια των ανθρώπων της. Η λάσπη που γίνεται πηλός και παίρνει μορφή στον τροχό, τα νήματα που δένονται υπομονετικά στον αργαλειό, το μετάξι που ξετυλίγεται από ένα μικρό λευκό κουκούλι. Κι αν το ξημέρωμα στρέψεις το βλέμμα ψηλά, δεκάδες αερόστατα κυριαρχούν στον ουρανό, με τα τεράστια πανιά τους κομμένα και ραμμένα εδώ, στις ραπτομηχανές γυναικών της Καππαδοκίας.

Οι άνθρωποι που συναντάμε περιγράφουν τον τόπο τους και τις αλλαγές που συντελούνται με ραγδαίο τρόπο τα τελευταία χρόνια. Ο τουρισμός έφερε δουλειές και ευκαιρίες, αλλά άλλαξε και την καθημερινότητά τους. Οι γυναίκες βγήκαν από τα σπίτια και μπήκαν στην αγορά εργασίας, περήφανες που μπορούν να δουλεύουν και να έχουν το δικό τους μεροκάματο. Οι νέοι σπουδάζουν και απομακρύνονται από τις παραδοσιακές τέχνες. Τα υπόσκαφα έγιναν ξενοδοχεία, τα χωριά κατακλύστηκαν από τουρίστες και τα άλογα, σημείο αναφοράς του τόπου, έγιναν πλέον μέρος της τουριστικής ατραξιόν.

Για μια γυναίκα που ερχόταν από τη Δύση, η ζωή στην Καππαδοκία δεν ήταν εύκολη, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια. Κι όμως, αυτός ο τόπος έγινε η δεύτερη πατρίδα της. Έκανε οικογένεια και χρειάστηκε να ξεπεράσει τους περιορισμούς μιας παραδοσιακής κοινωνίας για να δημιουργήσει και να διευθύνει τη δική της επιχείρηση.

Κάποτε, δεκάδες καραβάνια διέσχιζαν τον Δρόμο του Μεταξιού. Στο Σαριχάν, σε ένα καραβάν-σαράι του 13ου αιώνα, Μεβλεβί δερβίσηδες συνεχίζουν τις αέναες περιστροφές τους. Χωρίς άλλους θεατές, παρακολουθούμε την τελετή και μαθαίνουμε τη σημασία και τους συμβολισμούς της.

Αυτός ο ξεχωριστός τόπος ακροβατεί ανάμεσα στη μοναδικότητα που του δώρισε η φύση και στην εικόνα που πολλοί επισκέπτες σχηματίζουν γι’ αυτόν μέσα από τις χιλιάδες φωτογραφίες που ανεβάζουν καθημερινά στο Instagram. Το σίγουρο είναι πως η μαγεία της Καππαδοκίας δεν αποτυπώνεται. Ο καθένας πρέπει να τη δει με τα δικά του μάτια και να τη νιώσει με τη δική του ψυχή.